Skip navigation

Γιάννης Στίγκας, Ισόπαλο τραύμα, Κέδρος 2009

κύκλο τον κύκλο η αντοχή
κύκλο τον κύκλο η προσμονή
με τι σιωπές
με τι κραυγές μας χτίζει
«Στ’ αλώνια της σκιάς με τον Οκτάβιο Παζ»


Ισόπαλο Τραύμα

Θα λέγαμε ότι μια ποιητική συλλογή που περιστρέφεται θεματικά γύρω από την ίδια την ποίηση κινδυνεύει να αποτελέσει μνημείο άγονης και αδιέξοδης αυτοαναφορικότητας. Καθώς, όμως, διακρίνουμε να αναδύεται μέσα από τα εικοσιένα ποιήματα του Γιάννη Στίγκα ένας θίασος ποιητών, πεθαμένων και ζωντανών, Ελλήνων και ξένων, καταλαβαίνουμε ότι η ποίηση είναι πρόσχημα και μέσο για να ειπωθούν πολλά περισσότερα.

Το Ισόπαλο τραύμα είναι η τρίτη συλλογή που δημοσιεύει ο Γιάννης Στίγκας (γ. 1977) – προηγήθηκαν Η αλητεία του αίματος (Γαβριηλίδης, 2004) και Η όραση θ’ αρχίσει ξανά (Κέδρος, 2006). Και είναι μια συλλογή που φανερώνει ότι έχει κατακτήσει πλέον τα εκφραστικά του μέσα και έχει αποκτήσει την δική του φωνή, υποτάσσοντάς την σε στίχο καλοδουλεμένο και λιτό μέχρι λακωνικότητας. Στο πλαίσιο της λιτότητας αυτής, οι εικόνες αντλούνται από την καθημερινότητα ή από το όνειρο και αναπτύσσονται με τόλμη και βάθος, ενώ μια ρέουσα και ευθύβολη γλώσσα υπηρετεί την ποιητική αφήγηση και το ευχάριστα ευρηματικό τέλος που μας εκπλήσσει συχνά. Η στοχαστικότητα του Στίγκα συνυπάρχει αρμονικά με την παιγνιώδη διάθεσή του και τη βαθιά τρυφερότητα που φαίνεται να νιώθει για τους ποιητές και την ποίησή τους, μετέχοντας συνειδητά στο παιχνίδι μέσα από το οποίο συνυφαίνονται οι λέξεις με τον κόσμο.

Η ιδιομορφία του Ισόπαλου τραύματος είναι ότι όλα σχεδόν τα ποιήματα συνδέονται άμεσα με έναν ή περισσότερους ποιητές, που αναφέρονται ονομαστικά στον τίτλο, την αφιέρωση ή το σώμα του ποιήματος. Ο Στίγκας συνεχίζει εδώ ένα διάλογο που έχει ήδη ξεκινήσει από καιρό –το παλαιότερο από τα ποιήματα που απαρτίζουν τη συλλογή γράφτηκε πριν από εννέα χρόνια– και μας συστήνει, εν είδει προσωπικού εικονοστασίου, δημιουργούς μέσω των οποίων διατυπώνει και ο ίδιος την ποιητική του. Απελευθερωμένα διακειμενικός, συνομιλεί άλλοτε με το βίο των ποιητών, άλλοτε με το έργο τους. Διακρίνουμε μια έλξη προς την πρώτη μεταπολεμική γενιά (Καρούζος, Λειβαδίτης, Σαχτούρης, Σινόπουλος) από την οποία και αντλεί, θα λέγαμε, τις εμφανέστερες επιδράσεις του. Γόνιμα διαβάζει και ξένη ποίηση και γράφει μερικούς από τις ευρηματικότερους στίχους του διαλεγόμενος με τον Πόε, τον Μπόρχες, τον Οκτάβιο Παζ και τον Ντύλαν Τόμας, μεταξύ άλλων.

Και ποιο είναι τελικά το ισόπαλο τραύμα του Στίγκα, αν όχι εκείνο το βαθύ, το εσωτερικό, το αναπόφευκτο, το ανεπούλωτο («Όσο κι αν πλύνεις την πληγή, θα σου γραφτεί από μέσα»), εκείνο που κουβαλάει μέσα του όποιος γράφει και όποιος διαβάζει ποίηση, όποιος την αντιλαμβάνεται τελικά ως αυτό που ίσως είναι, μια αδιάκοπη και αδιάκοπα ισόπαλη αναμέτρηση με το χρόνο, με την ιστορία, με τις λέξεις, και πάνω απ’ όλα με τον ίδιο μας τον εαυτό;

[δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Διαβάζω, τεύχος 501, σελ. 57]
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: