Skip navigation

Ορέστης Αλεξάκης,

Το Άλμπουμ των αποκομμάτων,

Γαβριηλίδης 2009

Ο Ορέστης Αλεξάκης (γ. 1931, Κέρκυρα) καταθέτει εδώ, στην ενδέκατη [1] συλλογή της μακράς ποιητικής του πορείας, κάτι σαν επίμετρο όλης της δημιουργίας του, με ποιήματα που γράφτηκαν παλαιότερα αλλά δεν είχαν μέχρι τώρα δημοσιευτεί σε βιβλίο.

Ποιητής της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, ανήκει στην εποχή του και στα λογοτεχνικά της ρεύματα, έχει όμως στενούς δεσμούς και με την προγενέστερη ποιητική παράδοση. Καθώς διαλέγεται με το ποιητικό παρελθόν του, διακρίνουμε και πάλι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της στοχαστικής απλότητας και της ζωντανής αφηγηματικότητας. Η ποίησή οικοδομείται με τις «σωστές» λέξεις και τη στιλπνότητα εκείνη που μόνο η επίπονη επεξεργασία μπορεί να αποδώσει.

«Το Άλμπουμ των αποκομμάτων» αποτελείται από τέσσερα μέρη.

Στο πρώτο («Νεκροί στην πόλη») καταπιάνεται, δίχως να κρύβει το σαρδόνιο χαμόγελό του, με το θέμα του θανάτου. Ο άνθρωπος γίνεται πρόσκαιρη παραλλαγή του κενού και ο ποιητής, ευρηματικά παράλογος, συνθέτει σκηνικά για συναντήσεις με κάθε λογής φαντάσματα: πίνει ένα ποτό παρέα με το φάντασμα των παιδικών του χρόνων, υπονομεύει το φάντασμα των εθνικών μας μύθων, κι ύστερα, με την υπόνοια ότι είναι και ο ίδιος φάντασμα, απευθύνεται στο ποιητικό του εγώ με διάθεση απολογισμού και εσωτερικής ενατένισης. Πικρό το συμπέρασμά του: η ποίηση αποδεικνύεται αυταπάτη, ανεπαρκής καταφυγή, άπιστη ερωμένη. Ακόμα κι έτσι όμως ο ποιητής επιμένει: «να στήνω αυτί / κι ας μην ακούω…».

Στο δεύτερο μέρος («Ίχνη στην σκόνη») ανασύρει τα αποτυπώματα του ποιητικού κοσμοειδώλου μέσα από τα θραύσματα της μνήμης. Με λέξεις-σύμβολα, όπως η σκάλα, ο καθρέφτης, το κατώφλι, το ρόπτρο, ο χώρος προσδιορίζεται από την αίσθηση μετάβασης προς έναν κόσμο που υπερβαίνει το υπαρκτό και σταθεροποιείται στο θαλπερό και συνάμα παγωμένο περιβάλλον της μνήμης.

Στο τρίτο μέρος («Ο μεταμφιεσμένος χρόνος») κυριαρχούν το Μηδέν, η Σιωπή, το Τίποτα, ως απόλυτες αξίες της αποσπασματικής πραγματικότητας. Είναι η πραγματικότητα που συνιστά το χώρο της μνήμης, όπως φαίνεται στο ποίημα «Το ακροτελεύτιο», τέταρτο μέρος της συλλογής.

Η μνήμη είναι αυτό για το οποίο έχει γίνει λόγος∙ τώρα η ψυχή, με το νηφάλιο καταστάλαγμα της ωριμότητας, «έχει αφεθεί στη μόλις μουσική / που η αίσθηση του μάταιου αναδίδει».


[1] Περιλαμβάνονται μια συγκεντρωτική (Υπήρξε, 1999) και μια εκτός εμπορίου που ενσωματώνεται εδώ (Ο μεταμφιεσμένος χρόνος, 2005).

[δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Διαβάζω, τεύχος 502, σελ. 70]
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: