Skip navigation

Monthly Archives: Απρίλιος 2010

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, Λονδίνο-Ιστανμπούλ, Πόλις, 2009

Πρώτη προσπάθεια της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη (γ. 1979), που έχει σπουδάσει φιλοσοφία, πολιτική θεωρία και δημιουργική γραφή στην Αγγλία. Ο τίτλος παραπέμπει στα άκρα μιας διαδρομής, με τον πρόδηλο συμβολισμό της αντίθεσης, αλλά και της συνάντησης δύο κόσμων. Το μυστικό όμως κρύβεται στους ενδιάμεσους σταθμούς. Εδώ, λοιπόν, η Αθήνα, πανταχού παρούσα, λατρεμένη και μισητή, εδώ και τα νησιά του Αιγαίου, εδώ και άλλοι τόποι, γύρω και πέρα από τον παραθερισμό. Αυτό το σκηνικό, όμως, που όλο μετατοπίζεται, χρησιμεύει κυρίως για τη χαρτογράφηση ενός κόσμου συναισθημάτων  κατά το μακρύ ταξίδι του έρωτα πάνω στον δύσβατο δρόμο μιας «αισθηματικής αγωγής». Σε μια σκληρή –αν και ελαφρώς αυτάρεσκη– αναμέτρηση με τον εαυτό της, επιθετική και συνάμα τρυφερή, με απροσποίητο παιχνίδισμα και αβίαστη προφορικότητα, η Γλυνιαδάκη συνθέτει μια συλλογή αναμφίβολα αξιοπρόσεκτη και ελπιδοφόρα.

[δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Διαβάζω, τ. 506, σελ. 61]

Ανθή Μαρωνίτη, Κάπως έτσι, Κέδρος, 2009

Έκτη συλλογή για την Ανθή Μαρωνίτη, που εμφανίστηκε, «σαν έτοιμη από καιρό, σα θαρραλέα», στην ποίηση το 1997. Διακριτική, στοχαστική και χαμηλόφωνη, κινείται στην επικράτεια του προσωπικού, στον σκληρό πυρήνα του εσωτερικού βίου. Σαν να απαθανατίζει τα ευμετάβλητα γνωρίσματα ενός τοπίου, επιλέγει με προσοχή και φειδώ τα χρώματά της για να περιγράψει τις μυστικές διεργασίες του χρόνου και της ενδόμυχης καλλιτεχνικής δημιουργίας. Συχνά με τη γραμματική της παραίνεσης, που όμως απευθύνεται και επιστρέφει στην ίδια την ποιήτρια, διατυπώνει επίπονο διαλογισμό για τη φθορά των ανθρώπων που γερνούν, των αντικειμένων που παλιώνουν, των συναισθημάτων που αλλοιώνονται. Μπροστά στον καθρέφτη, χωρίς αυταπάτες, αναθυμάται τη ζωή, βιώνει τη μοναξιά της «σκληρής ελπίδας» και αγωνιά για την τέχνη, νιώθοντας πιεστική την αναγκαιότητά της. Κατασταλάζει, όχι όμως χωρίς αδιάκοπη εσωτερική μάχη, και ασκείται τελικά στη σιωπή.

[δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Διαβάζω, τ. 506, σελ. 60]

Χρήστος Τουμανίδης – Milianov Kallupi, Η γέφυρα των στίχων (χαϊκού) – Ura e Vargjeve (haiku), Ελληνικός Κύκλος Χαϊκού, 2009

Λεωνίδας Κακάρογλου, Άδεια εξόδου, Οδός Πανός, 2009

Ιορδάνης Παπαδόπουλος, Το βουνό και ο ποιητής δεν πήραν είδηση,

Ροές, 2009

Στη δίγλωσση, ελληνοαλβανική, συλλογή Η γέφυρα των στίχων το ενδιαφέρον δεν εξαντλείται στη μορφή του χαϊκού, ούτε στην αντικριστή γραφή των δύο ποιητών. Ξεκινώντας από την προσωπική φιλία του Χρήστου Τουμανίδη (γ. 1952), δοκιμασμένου ποιητή με πέντε συλλογές και μια ανθολογία ελληνικού χαϊκού στο ενεργητικό του, με τον πολυγραφότατο Αλβανό ομότεχνό του Milianov Kallupi (γ. 1948), η ποίηση, λιτή και τρυφερή, αποκρυσταλλωμένη και συνειδητή, ενσωματώνει τη βαλκανική πολιτισμική μνήμη, για να την απολυτρώσει οικουμενικά κάτω από έναν κοινό λογοτεχνικό ουρανό.

Στον αντίποδα αυτής της ανοιχτόκαρδης αισιοδοξίας, θα βρούμε την έβδομη ποιητική συλλογή του Λεωνίδα Κακάρογλου, που καταθέτει στίχους ευαίσθητους, εμποτισμένους από το πένθος, από τον βαθιά βιωμένο πόνο. Ο ποιητικός χώρος είναι ο μικρόκοσμος της οικογενειακής εστίας, οριστικά θρυμματισμένος πλέον από την απουσία∙ τα οικιακά αντικείμενα βασανίζουν τον ποιητή, καθώς συναντιούνται με τη μνήμη. Τελικά η ζωή συνεχίζεται, ανάπηρη, με την ύπαρξη εκτεθειμένη στην παντοδυναμία του θανάτου.

Κάπου ανάμεσα, ο Ιορδάνης Παπαδόπουλος (γ. 1976), στην πρώτη του συλλογή, συνθέτει ένα spleen προσδιορισμένο από την παράδοξη καθημερινότητα στον αστικό χώρο μιας Αθήνας νυχτερινής και ηλεκτροφωτισμένης, ενίοτε καφκικής. Η γραφή του μαρτυρά την υπόγεια εξέλιξη  μιας ερωτικής σχεδόν διαπάλης με την ποίηση. Με στίχο οξύ και χιούμορ πικρό, διατυπώνει την αγωνία του, την αμφιθυμία του απέναντι στον κόσμο, τον εξορκισμό ή την επίκληση του θανάτου και αφήνει υποσχέσεις για μια πορεία που μόλις ξεκίνησε και έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά της…