Skip navigation

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Ερωτικές επιστολές, Μεταίχμιο, 2010

Ντίλαν Τόμας, Ερωτικές επιστολές, Μεταίχμιο, 2010

 

Η καταβύθιση στο προσωπικό σύμπαν ενός καλλιτέχνη εμπεριέχει τον κίνδυνο της ρηχής ταύτισης βίου και έργου. Όσο γοητευτικός και αν είναι ο μύθος του ποιητή, δεν παύει να λειτουργεί ως αντιπερισπασμός, ως πρόσκαιρη ικανοποίηση του αναγνωστικού εκείνου γούστου που θα περιφρονούσαν ποιητές όπως ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι (1893-1930) και ο Ντίλαν Τόμας (1914-1953).

Παρά τον κοινό τίτλο και την ενιαία αισθητική, αντιμετωπίζουμε εδώ δύο τελείως διαφορετικά βιβλία.

Στις Ερωτικές επιστολές του Μαγιακόφσκι, ο τίτλος είναι καταχρηστικός και παραπλανητική η απόδοση του βιβλίου στον Ρώσο ποιητή. Η συγγραφέας του βιβλίου, Φρανσίν ντι Πλεσί Γκρέι, καταγράφει τις αναμνήσεις από τη μητέρα της, Τατιάνα Γιακόβλεβα, που είχε σύντομο ειδύλλιο με τον Β.Μ. στα 1928-9. Με βάση 27 σελίδες επιστολών, 25 τηλεγραφήματα και μερικά χειρόγραφα, στοιχειοθετεί το  χρονικό της γνωριμίας, ενώ παραθέτει –κατά το δοκούν– θραύσματα των επιστολών, αποπνέοντας την οσμή χάλκευσης και τυμβωρυχίας.

Οι επιστολές του Ντίλαν Τόμας, αντίθετα, αν και δεν είναι αποκλειστικά ερωτικές, λειτουργούν συμπληρωματικά προς το έργο του, όντας και οι ίδιες, θα λέγαμε, ποιητικό αντικείμενο. Φροντισμένη η επιμέλεια και πληθωρική η μετάφραση από τον Γ.-Ι. Μπαμπασάκη. Στις επιστολές, ο Ν.Τ. ασχολείται διαρκώς με τον εαυτό του, τον επινοεί και τον υποσκάπτει. Φορώντας άλλο προσωπείο κάθε φορά, με λόγο συνειρμικό και φαντασία που οργιάζει. «Δαιδαλώδης και δύσκολος», όπως αυτοχαρακτηρίζεται. Ξεχωρίζουν οι επιστολές στην Πάμελα Τζόνσον, πρώτο έρωτά του, όπου χαρτογραφεί το λογοτεχνικό σκηνικό του Μεσοπολέμου, καταφέρεται εναντίον του φιλολογικού συρμού, παραινεί και συνοψίζει: «Το να γράφω τώρα ποίηση μου επιφέρει σωματική οδύνη». Ο ερωτικός λόγος αναδύεται σε όλες του τις εκδοχές, αποχρώσεις και διαστάσεις στις επιστολές του προς τη σύζυγό του Κέιτλιν Τόμας. Ξεπροβάλλει εδώ ο εσωτερικός κόσμος, το άμεσο περιβάλλον, το λογοτεχνικό οδοιπορικό του, οι μεταπτώσεις των σχέσεων και των συναισθημάτων. Τελικά, όπως θα πει στον τελευταίο του έρωτα, την Ελίζαμπεθ Ρέιτελ, «σ’ αγαπώ, αλλά είμαι μόνος».

Με αφορμή λοιπόν δύο βιβλία δίδυμα μεν στην έκδοσή τους, αλλά κυοφορημένα σε διαφορετικές μήτρες, η σκέψη μας πηγαίνει, μακριά από τη μυθοποίηση των καταχρήσεων και της αυτοχειρίας, στη μοναξιά και το πεπρωμένο των ποιητών, τον δύσκολο αγώνα της γραφής, τον δυσκολότερο της ζωής και τον ανέφικτο μιας αιωνιότητας ευάλωτης σε ερμηνείες, χρήσεις και παραμορφώσεις.

[δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Διαβάζω, τ. 507, σελ. 49]
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: