Skip navigation

Κική Δημουλά, Τα εύρετρα, Ίκαρος, 2010

Η Κική Δημουλά, τρία χρόνια έπειτα από το Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως, επιστρέφει με τη νέα της ποιητική κατάθεση, Τα εύρετρα. Ελέγχοντας στο έπακρο τον «τρόπο» της, διαλέγεται με τη φιλοσοφία, στωική και πλατωνική, και μετατρέπει τις αφηρημένες έννοιες σε ζωντανές, δρώσες υπάρξεις. Η ποίησή της είναι ο αναστοχασμός του ανθρώπου που αρνείται επίμονα να αποστρέψει το βλέμμα από τη ματαιότητα του κόσμου. Ταπεινή προσευχή, κραυγή απόγνωσης, με το σαρδόνιο λογοπαίγνιο, την αιχμηρή ειρωνεία, την υπόγεια ένταση να σιγοκαίει κάτω από τις λέξεις. Διερευνώντας με «άγρια περιέργεια» τον αγώνα της ζωής και της γραφής, τον έρωτα, τον θάνατο, την ανάγκη, τη μνήμη, τη θλίψη, την ελπίδα, κατοπτεύοντας τον κόσμο, προσδίδοντας στο ιδιωτικό οικουμενικές διαστάσεις, η ποίηση της Δημουλά, άλλοτε σαν τοπίο του Turner, άλλοτε σαν φλαμανδική vanitas, εντυπώνει και εντυπώνεται βαθιά.

[δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Διαβάζω, τ. 509, σελ. 67]
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: