Skip navigation

Γιάννης Ζαρκάδης, Ο λύκος και άλλα αντισώματα,

Τυπωθήτω, 2009

Η ποίηση του Γιάννη Ζαρκάδη (γ. 1957) –εδώ στην τέταρτη συλλογή του– ανήκει στην περιοχή εκείνη όπου το επιστημονικό εργαστήριο συναντά και αντανακλάται στο φυσικό τοπίο, εκεί όπου η πραγματικότητα συμπλέκεται με τα στοιχεία του ονειρικού, του παράδοξου, του εφιαλτικού. Το αποτέλεσμα παίρνει τη μορφή μικρών καθημερινών παραλογών, με λεξιλόγιο και θέματα αντλημένα τόσο από την επαγγελματική του ιδιότητα ως καθηγητή Μοριακής Βιολογίας, όσο και από τον γενέθλιο τόπο της Ηπείρου. Ταπεινός παρατηρητής, ο Ζαρκάδης μιλά για τη μνήμη, τον έρωτα, το πένθος, την ιστορία, την Αριστερά, τον χρόνο. Η ανθρώπινη ανατομία, η αδάμαστη πανίδα απ’ όπου αντλούνται παρομοιώσεις και μεταφορές, η φύση ως λογοτεχνικός τόπος, ρομαντικός, γοτθικός ή ειδυλλιακός, υπηρετούν τη χαμηλή φωνή της αλληγορίας, τη συνομιλία με τη λαϊκή παράδοση και την ενδότερη αρχαιολογία του προσωπικού.

[δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Διαβάζω, τ. 509, σελ. 68]
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: