Skip navigation


Γιώργος Μαρκόπουλος, Κρυφός κυνηγός, Κέδρος, 2010

“…at a little distance from his body”
James Joyce

Ο Γιώργος Μαρκόπουλος (γ. 1951), μια από τις πιο ευαίσθητες ποιητικές φωνές της γενιάς του ’70, δημοσίευσε για πρώτη φορά νεότατος, το 1968. Η έβδομη πλέον συλλογή του, δώδεκα χρόνια έπειτα από το Μη σκεπάζεις το ποτάμι, για το οποίο τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, αφήνει την αίσθηση του απολογισμού και της παρακαταθήκης.

Ο τίτλος, Κρυφός Κυνηγός, υψηλή ποιητική αλληγορία, αντλείται από την ποδοσφαιρική ορολογία∙ είναι εξάλλου γνωστή η αγάπη του για το αντικείμενο, που αποτυπώθηκε και στην εξαιρετική μονογραφία του Εντός και εκτός έδρας (Καστανιώτης, 2006).

Ο ποιητής αναπολεί και αναλογίζεται τις διαψεύσεις της ζωής με έντονη αλλά και ελεγχόμενη συγκινησιακή φόρτιση. Διαλέγεται οδυνηρά με τον καθρέφτη του παρελθόντος, απολογείται, αποχαιρετά, καλεί σε ένα πένθιμο προσκλητήριο σκιών, βαδίζοντας στην παγωμένη κρούστα της μνήμης-λίμνης που υπόγεια κοχλάζει.

Είναι αυτός που «φοβήθηκε (…) την αϋπνία». Ανάμεσα στην ανάμνηση και τον εφιάλτη, πλάθει τον λόγο της απουσίας, μια «φωνή θυέλλης», θρηνητική και πανικόβλητη στη σιωπή της. Οι παρομοιώσεις, τολμηρά εικονοπλαστικές, προσδιορίζουν το ποιητικό εγώ και υπηρετούν το κάλεσμα στον άλλο, την ώρα που η μοναξιά εγγράφεται οριστικά και ανεξίτηλα στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Κεντρικό είναι το ποίημα «Νοσοκομείο», σε έξι μέρη, που καταγράφει το τραύμα του προσωπικού βιώματος. Στο σκηνικό ενός ανεστραμμένου κόσμου, στη σιωπηλή φρίκη, στα θραύσματα του σώματος και της ψυχής μέσα «σε μικρή λεκανίτσα χειρουργείου»  σμίγουν το ρητό και το άρρητο, ο χώρος και ο χρόνος.

Παντού αναγνωρίζουμε τα ίχνη μιας συντελεσμένης καταστροφής. Το πένθος ενυπάρχει στη ζωή, εμποτίζεται στα πράγματα, βαδίζει στο πλάι του ανθρώπου από τη γέννησή του ακόμα. Το ποίημα «Ο φοβερός φονιάς Τζων Μπολ» μπορεί να διαβαστεί ως έμμεση ποιητική αυτοβιογραφία. «Πατρίδα μου είναι πλέον η μνήμη», θα δηλώσει. Τα στιγμιότυπα, οι εικόνες, οι λέξεις γυμνές και αποκαθαρμένες. Με τη σιωπή, την «αδικημένη αδελφή της ομιλίας», και μια τριτοπρόσωπη αφήγηση, ελάχιστα αποστασιοποιημένη.

Ο παράλογος μικρόκοσμος, η προσωπική μυθολογία, τα σύντομα σπαραχτικά δράματα του καταληκτικού «Μετά των αγίων» είναι τα άσβηστα εκείνα φώτα στο κομοδίνο του άγρυπνου ποιητή, του ανθρώπου που παρατηρεί τον κόσμο γύρω του «με ένα μάτι που το οπτικό του νεύρο / είναι ο ουρανός σε μικροσκόπιο».

[δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Διαβάζω, τεύχος 510, σελ. 52]
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: