Skip navigation

Νίκος Σκούτας, ξι, Κέδρος, 2010

 

Ευχάριστη έκπληξη προκαλεί η νέα ποιητική συλλογή του δικηγόρου Νίκου Σκούτα (γ. 1961), τρίτη έπειτα από το Πρώτο λεπτό (2006) και τις Πολύτιμες λέξεις (2008, όλες από τις Εκδόσεις «Κέδρος»). Ο Σκούτας, που έχει ασχοληθεί και με το μυθιστόρημα, αρθρώνει εδώ αναγνωρίσιμη ποιητική φωνή, με διακριτά χαρακτηριστικά, εγγεγραμμένα, θα λέγαμε, στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον κόσμο.

Με στίχο κατά κανόνα σύντομο και ύφος λακωνικό, ο Σκούτας συνθέτει με τα ποιήματά του μικρές αφηγήσεις, ζωντανεύει με εικονοπλαστική δύναμη το σκηνικό του και κρατά σταθερή την εστίασή του. Παρατηρώντας στοχαστικά τη ζωή, γνωρίζει ότι τα αφανή είναι πολλές φορές και τα ουσιαστικότερα, αντιλαμβάνεται πλήρως το βάθος των λεπτομερειών και το ειδικό βάρος τους.

Η αγάπη για την ποίηση αποτελεί εδώ και το έναυσμα της δημιουργίας· χαμηλόφωνος και τρυφερός, αντλεί το ιδίωμά του από την γλώσσα της καθημερινότητας. Καθώς όμως αποτυπώνει την πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας το λεξιλόγιο της επικαιρότητας ή της επιστήμης, αφήνει χώρο στο απρόοπτο και στο παράδοξο να βλαστήσουν, θα λέγαμε, πάνω στα κλαδιά του ρεαλιστικού. Έτσι, η πραγματικότητα γίνεται αφορμή για να ξεδιπλωθεί ποιητικά και η υπέρβασή της.

Με γνήσιο συναίσθημα και πανταχού παρόν το χιούμορ, διαβρωτικό και αυτοσαρκαστικό, ο Σκούτας σχολιάζει την ποιητική διαδικασία, με τη δυσκολία, τις προκλήσεις, τις αναιρέσεις και τις διαψεύσεις της, αλλά και την ασύγκριτη γλυκύτητα της ολοκλήρωσής της. Εδώ βρίσκουν τη θέση τους η μνήμη, η ερωτική διάθεση, σωματικά ενσαρκωμένη, η φύση σε αντιδιαστολή με το αστικό τοπίο, αλλά και ο ιστορικός-πολιτικός υπαινιγμός, ενταγμένα όλα σε έναν ποιητικό τρόπο που, αν και αποφεύγει τις εξάρσεις, φωτίζεται συχνά από εκλάμψεις λυρισμού.

Έχουμε λοιπόν μια ποιητική κατάθεση υπαρξιακή στην ουσία της, ειλικρινή στην ταπεινότητά της και προπάντων ανθρώπινη: και είναι αυτή ακριβώς η παρακαταθήκη του Νίκου Σκούτα, ότι πλάθει με γήινα υλικά έναν λεκτικό κόσμο, αφοπλιστικό στην απλότητά του, διεκδικώντας το δικαίωμα στην ανθρωπιά – ό,τι και αν σημαίνει αυτό στις ημέρες μας, ακριβώς για να μπορεί και πάλι να σημαίνει κάτι.

[δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Διαβάζω, τεύχος 515, σελ. 46]
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: