Skip navigation

Monthly Archives: Μαρτίου 2011

Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου (μετάφραση – επιμέλεια), «Πιο μουσική απ’ τη μουσική». Μικρό λυρικό ανθολόγιο, Νεφέλη, 2010

Ποιητική φωνή ξεχωριστή, φιλόλογος στην εμπροσθοφυλακή, η Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου (γ. 1953), συνδυάζει εδώ τις δυο ιδιότητές της ή, σωστότερα, υπερβαίνει τα στεγανά τους. Ανθολογώντας και μεταφράζοντας, αντλεί από όλες τις περιοχές του αρχαϊκού λυρισμού και τον αντιμετωπίζει ως ποίηση κατεξοχήν «σημερινή», λόγω της υποκειμενικής ματιάς και του αποσπασματικού χαρακτήρα του, αλλά και διαχρονική, χάρη στη θεματική του ενάργεια. Προτάσσονται οι μεταφράσεις –δημοσιευμένες, εν μέρει, στο περιοδικό Ποιητική (τχ. 1 και 2)– και ακολουθεί παράρτημα με τα κείμενα στο πρωτότυπο. Την έκδοση συμπληρώνει η εισαγωγή της Ελένης Καράμπελα, ζωντανή και κατατοπιστική επισκόπηση του είδους. Οι επιλογές της Χριστοδούλου, τολμηρές και μετρημένες ταυτόχρονα, προσεγγίζουν ιδανικά την «ολοζώντανη ποιητική ύλη» του λυρισμού∙ εναλλαγή ανάμεσα στον έμμετρο και τον ελεύθερο στίχο, ανάγνωση βαθιά και διαυγής. Μετάφραση που γίνεται ποιητική πρόταση, κατάθεση τέχνης και ψυχής.

Advertisements

Michael March, Ο δρόμος της επιστροφής, Άγρα, 2010

 

Ο Michael March (γ. 1946), απόδημος στην Ευρώπη Αμερικανός, χρόνια διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Πράγας, παρουσιάζει εδώ την πέμπτη συλλογή του, τρίτη που κυκλοφορεί στα ελληνικά (όλες δίγλωσσες εκδόσεις, σε μετάφραση Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ). Στο πρώτο –ομότιτλο του βιβλίου– μέρος, με σύντομα ποιήματα, κατατετμημένα σε μικρούς, έως και μονολεκτικούς, στίχους, καταγράφεται αφαιρετικά ο νόστος που εντέλει ματαιώνεται από την απουσία του άλλου. Στο δεύτερο μέρος («Το στραβόξυλο της ανθρωπότητας»), εντάσσονται τρία ποιήματα, με λόγο αποσπασματικό που υπηρετεί την πολιτική αλληγορία. Ξεκινώντας από τον μύθο των Ατρειδών, στην αισχύλεια εκδοχή του, ο ποιητής αξιοποιεί και σχολιάζει μια αλυσιδωτή, ανιούσα παράθεση αποφθεγμάτων, διατυπώνοντας κριτική της σύγχρονης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας από την πλευρά του παραδοσιακού φιλελευθερισμού. Και καταλήγει: «η ποίηση – “άσκηση θανάτου” – αμφισβητεί όλους τους νόμους».