Skip navigation

Μάρκος Μέσκος, Ποιήματα Μαύρο Δάσος Ι & ΙΙ, Γαβριηλίδης 2011

Μαύρο Δάσος ΙΓεννημένος στην Έδεσσα το 1935, διακεκριμένος ποιητής της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, ο Μάρκος Μέσκος συγκεντρώνει εδώ, σε δύο τόμους, το σύνολο του ποιητικού του έργου, καλύπτοντας περίπου μισό αιώνα αδιάλειπτης λογοτεχνικής διαδρομής.

Δύο σύντομα κείμενα –πεζόμορφα ποιήματα, θα λέγαμε– περικλείουν το σώμα του συγκεντρωμένου έργου, σχολιάζουν ανακεφαλαιωτικά  την ποιητική διαδικασία και λειτουργούν ως κλειδί για τη θέση του ποιητή απέναντι στη δημιουργία του.

Είναι η ποίηση, λοιπόν, κάτι που απορρέει εξίσου από την πραγματικότητα και από την υπέρβασή της («Όραση καθημερινή και όνειρα της νύχτας»), ισορροπώντας στο δίπολο που συνιστούν η «αβίωτη φαντασία και [ο] βιωμένος χώρος», η ένταξη στον κόσμο και η προσωπική ευαισθησία, σε όλες της τις αποχρώσεις.

Η σύλληψη προκύπτει «από την συγκεκριμένη αφορμή. Ένα ανθρώπινο, πάντα, γεγονός» και υπηρετεί, μέσα από τη βάσανο της επεξεργασίας, την «ανάγκη της συνομιλίας». Εντέλει, ποίηση γίνεται αυτός ο αβίαστος διάλογος, όσο και το ασυνείδητο ξεπέρασμά του: «Στην άκρη του γκρεμού η έκφραση που ξεκολλάει και είναι ζώσα».

Αυτές οι αρχές προσδιορίζουν την ποίηση του Μέσκου, την εντάσσουν στην εποχή της και στις παραμέτρους της έκφρασής της, η οποία ανοίγει σ’ ένα ευρύ πεδίο που αγγίζει πολλούς χώρους. Κυρίαρχη είναι η ιστορική διάσταση, αλλά και η συνομιλία με τη λογοτεχνική παράδοση.

Ξεκινώντας από το φυσικό τοπίο και την ύπαιθρο και παρακολουθώντας την καθημερινότητα που μεταβάλλεται, ο Μέσκος μοιάζει να είναι ένας γνήσιος ναΐφ της νεοελληνικής ποίησης, ένας δημιουργός της μικρής κλίμακας που διατυπώνει ένα ανθρωπιστικό κάλεσμα, μια απερίφραστη υπαρξιακή κραυγή. Το βίωμα βρίσκει πολλούς τρόπους να εκφραστεί και η μορφή ποικίλλει, άλλοτε έμμετρη, άλλοτε ελεύθερη, ωστόσο πάντοτε πιστή στην ευαισθησία και στον σκληρό πυρήνα της ποιητικής του.

 Όταν, εντέλει, η ποιητική πράξη θα έχει επιτελεστεί, απομένει μια περιδιάβαση στην έρημη χώρα, μια αίσθηση απελπισίας «σαν κάτι να πεθαίνει», διατυπωμένη με την τελετουργική επανάληψη της επωδού «το ποίημα τελείωσε». Είναι η βαθιά θλίψη, η αγωνία του δημιουργού που αποχωρίζεται το έργο του, είναι όμως και η ζωτική επιμονή του, καθώς δεν μπορεί να βιώσει την ποίηση παρά μόνο ως μια διαδικασία συνυφασμένη με την ίδια την ύπαρξή του· και αυτή, μαζί με το σημαντικό του έργο, είναι η παρακαταθήκη του.

[δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Διαβάζω, τεύχος 527, σελ. 62]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: